Paraliżujący lęk jest często pierwszym objawem Hashimoto – autoimmunologicznej choroby zapalnej, polegającej na atakowaniu tarczycy przez organizm. Hashimoto najczęściej ujawnia się po 50-60- tce – na 100 kobiet po menopauzie aż 25 choruje na Hashimoto. Dlaczego? Ponieważ choroby autoimmunologiczne lubią atakować podczas intensywnych zmian hormonalnych. 

Być może również z tego powodu Hashimoto coraz częściej rozpoznawane jest u 20-30 letnich kobiet. Nie bez znaczenia może tu być antykoncepcja, ewentualnie zmiany hormonalne po porodzie, wiele pacjentek właśnie w czasie ciąży lub po urodzeniu dziecka zaczyna mieć problemy z tarczycą. 

Istnieje też pogląd, że nasza tarczyca przystosowana jest do aktywnej pracy do około 40 roku życia, później ma prawo zmęczyć się i odmówić posłuszeństwa. 

Podobnie jak przy większości chorób, które rozpoznawane są od niedawna, ogromne znaczenie ma tu z pewnością pośpiech, przepracowanie czy stres, który silnie osłabia układ odpornościowy, a ten w efekcie atakuje właściciela. W chorobie Hashimoto organizm zaczyna traktować tarczycę jak wroga; układ odpornościowy zaczyna produkować przeciwciała, które atakują tarczycę, w rezultacie niszcząc ją. 

Główne objawy choroby Hashimoto to: 

  • zmęczenie, 
  • ospałość, 
  • brak energii, 
  • nadwrażliwość na zimno, 
  • zaparcia, 
  • obrzęki na twarzy, 
  • blada i sucha skóra, 
  • wypadanie włosów, 
  • nieregularne miesiączki. 

Hashimoto bywa mylone z depresją

W obydwu dominujące są spadek energii, obniżenie nastroju i lęk. Choroba ta zwykle pociąga za sobą powolną, ale trwałą destrukcję gruczołu tarczycowego, która objawia się niemożnością tarczycy do wyprodukowania dostatecznej ilości hormonów. Dlatego leczenie polega na podawaniu syntetycznych hormonów. 

Lekarz, chcąc postawić rozpoznanie, przede wszystkim badaniem palpacyjnym, ocenia wielkość i kształt tarczycy (sprawdza, czy nie ma wyczuwalnych guzków), bywa, że kieruje na badanie USG. Niezbędne jest również określenie z krwi poziomu TSH – hormonu tarczycowego, a także wolnych hormonów tarczycowych i przeciwciał przeciwtarczycowych. Hashimoto rozpoznaje się na podstawie stwierdzenia stanu zapalnego tarczycy i ocenienia jej wielkości (zbyt mała tarczyca). Lekarze twierdzą, że Hashimoto prędzej czy później doprowadza do niedoczynności tarczycy.

Leczenie jest z jednej strony proste; właściwe dobranie dawki hormonu syntetycznego powinno zlikwidować, a przynajmniej znacznie zmniejszyć objawy choroby. Jednak pacjenci często twierdzą, że od momentu rozpoznania Hashimoto już nigdy nie poczuli cię całkiem zdrowi.

Najbardziej uciążliwe objawy wynikają z wahania hormonów, co powoduje, że trudno jest dobrać odpowiednią dawkę leku. W przebiegu choroby zdarzają się okresy, kiedy tarczyca sama produkuje wystarczającą ilość hormonów i podawanie ich z zewnątrz powoduje przechodzenie w nadczynność. Stąd okresy lęku, pobudzenia i bezsenności na przemian z okresami depresji i zmęczenia. 

Pacjenci z chorobą Hashimoto często czują się nierozumiani przez rodzinę i znajomych

Bliscy nie wierzą, że ta choroba odmienia całe życie. Bliscy nazywają ich leniami, hipochondrykami i znerwicowanymi wariatami. Lekarze także nie zawsze traktują ich z uważnością i wyrozumiałością. Więc chorzy szukają pomocy na własną rękę.

Ostatnio bardzo modne jest leczenie chorób tarczycy za pomocą diety bez glutenu, cukru i nabiału. Część lekarzy podziela pogląd, że dieta ma znaczenie. Inni uważają, że to bzdura. Istnieje przekonanie, że pomaga także: ograniczenie spożycia węglowodanów i zwiększenie tłuszczów i białek w diecie. Wskazane jest przyjmowanie selenu, który ma zmniejszać atak autoimmunologiczny na tarczycę, probiotyków i wszystkich preparatów poprawiających zdrowie jelit.

Biorąc pod uwagę fakt, że Hashimoto jest chorobą stosunkowo młodą i nieznane są długofalowe skutki jej rozwoju i leczenia, autoterapia lęku ma tu ogromne znaczenie. 

Warto wiedzieć, że chorobie Hashimoto lęk ma wiele twarzy:

Wewnętrzny niepokój, przyspieszony oddech, szybkie bicie serca, płaczliwość.

Uczucie, że zaraz zemdlejesz.

Konkretne lęki, np. przed wyjściem z domu czy jazdą samochodem.

Lęk przed najprostszym zadaniem, np. wizyta w urzędzie.

Problemy ze snem.

Napady lęku panicznego.

Nogi jak z waty, mgła umysłowa, uczucie duszności.

Zmiana osobowości, np. osoba do tej pory otwarta i towarzyska nagle unika wychodzenia z domu, unika też ludzi, zaczyna wątpić w siebie, boi się dzielić swoimi myślami, cały czas jest poddenerwowana – w oczekiwaniu, że coś złego jej się przydarzy. Ciągle zamartwia się i wie, że jej niepokój jest irracjonalny, nie jest w stanie zatrzymać lękowych myśli. 

 

Chcesz wiedzieć, jakie inne choroby mogą wywoływać w nas stany depresyjne i lękowe? Chcesz poznać dietę poprawiającą samopoczucie i autorski program pozwalający skutecznie walczyć z lękami? Zapraszamy na strony naszego e-booka „Pokonaj swoje lęki. Żyj pełnią życia!” autorstwa znanej i cenionej psycholog i terapeutki Ewy Klepackiej-Gryz.

Więcej ważnych informacji i autorska autoterapia znanej psycholog i terapeutki Ewy Klepackiej-Gryz „Pokonaj swoje lęki. Żyj pełnią życia!”